Onbekende wegen kunnen er nog worden bewandeld dit nieuwe jaar. Ik hou van verandering en vraag me nu af wat dit jaar me gaat brengen. Ik ben druk bezig met het neerzetten van weerbaarheidstrainingen voor kinderen. Deze trainingen zijn wat mij betreft nieuw.

Nieuw in de zin dat het gebruik maakt van de mogelijkheid dat in het probleem van de mens ook de oplossing ligt. De kinderen die dreigen zich in de toekomst niet weerbaar te gaan opstellen krijgen in de training een zetje om dat toch maar vooral wel te gaan doen. De training laat de kinderen in hun probleem staan waardoor ze zelf hun oplossingen kunnen vinden. Komt dit vreemd over. Volgens sommigen wel. Maar wat blijkt is dat de kinderen die zich melden dit heel goed kunnen. Aangespoord door mijn vertrouwen doen ze wat nodig is en laten ze gelijk al in de eerste bijeenkomsten zien dat ze stappen zetten en durven veranderen. Mijn hart zingt als dit gebeurt, elke keer weer.

Een leuk effect van mijn manier van werken is dat ik de ouders er altijd graag bij heb. De ouders krijgen zo de mogelijkheid om hun kind beter te leren kennen. Fijn voor hen maar natuurlijk ook voor de kinderen. Leg als kind maar eens uit wat je bij die mevrouw hebt gedaan. Ten eerste heb je hard gewerkt en ben je toe aan spelen als de vragen van je ouders komen, en ten tweede is het zoveel en zo moeilijk uit te leggen dat kinderen meestal niet veel vertellen. Dan is het maar wat fijn dat je vader of je moeder er bij was en weet wat jij meemaakte.

Wat mij betreft gaan deze trainingen goed lopen dit jaar en als de tijd rijp is zal ik ook anderen gaan trainen om deze manier van werken te gebruiken. Dit jaar nog...? We zullen zien.